Roland Barthes

Uit de taal van een verliefde

 

Oorspronkelijke titel: Fragments d'un discours amoureux, 1977
Vertaling: Dennis van Broek, 2002
Uitgever: IJzer
ISBN13: 978-90-74328-46-3ISBN: 9789074328463

(eerder vertaald als De taal der verliefden Arbeiderspers 1980 ISBN 90 295 -01162 vert. Maartje Luccioni)

Flaptekst

In Uit de taal van een verliefde (1977) komen twee werelden op treffende wijze bij elkaar: aan de ene kant een van de grote Franse intellectuelen uit de 20e eeuw: Roland Barthes (1915-1980); en aan de andere kant de verliefde, die in dit boek in feite een lange monoloog houdt. het resultaat is een ongehoord scherpe weergave van de uitserts herkenbare vertwijfelingen, onzekerheden en overpijnzingen die wereldwijd bij de verliefdheid horen. Nog nooit heeft iemand zo geraffineerd weten uit te leggen dat "ik hou van jou" allang niets meer betekent, dat je tijdens het wachten op het telefoontje van de ander in feite een toneelstukje opvoert, dat een huilbui meestal niet zomaar een huilbui is, en dat verliefdheid helaas uit de mode is: kortom, dat het zo'n feest nog niet is om verliefd te zijn.

In ruim tachtig hoofdstukken ontvouwt barthes voor de ogen van de lezer en gesteund door een brede kennis van literatuur, filosofie en cultuur een scala aan verliefde gevoelens die tezamen het leven van onze verliefde uitmaken. De volgorde van de hoofstukken, die alleen voor de vorm alfabetisch gerangschikt zijn, is totaal onbelangrijk: het boek hoeft niet van voor naar achteren gelezen te worden.

Deze encyclopedie van het gevoelsleven is niet om uit te lezen, maar om in te lezen, steeds opnieuw.

In 1981 verscheen de eerste vertaling in het Nederlands van Fragments d'un discours amoureux. J.F.Vogelaar schreef hier een prachtige recensie over maar constateerde tevens dat de vertaling beneden (alle) peil was. De vertaling was meer een herschrijving van het boek dan een serieuse vertaling en bovendien nog een slechte herschrijving ook. Een nieuwe vertaling is dan ook alleen om die reden toe te juichen. Een eerste blik laat zien dat de vertaler redelijk dicht bij het origineel is gebleven. Ten opzichte van het origineel zijn twee hoofdstukken toegevoegd (postuum in Le Monde gepubliceerd) en de volgorde van de hoofdstukken is naar Nederlandse woordorde gerangschikt. De krachtige opening 'ïk ga te gronde, ik bezwijk" is daarmee naar het einde van het boek verhuisd. Jammer, maar de keuze van de vertaler is verdedigbaar. (taalfilosofie.nl)

Recensies

  • De opmaat tot het echec - Ger Groot, NRC Handelsblad, 12-04-2002

 

 

email

contact

wie ben ik