Friedrich Nietzsche

Genealogie der moraal

 

Oorspronkelijke titel: Zur Genealogie der Moral. Eine Streitschrift, 1887
Vertaling: Graftdijk, 1980
Uitgever: De Arbeiderspers
ISBN-10: ISBN-10: 90-295-3242-4
ISBN-13: ISBN-13: 978-90-295-3242-6

Reeks Synopsis. Ook als ISBN 90-295-3557-1 (2000,uitgave Nietzsche bibliotheek), 90-295-6381-8 (2000)

Flaptekst

Genealogie der moraal verscheen in 1887 en wordt gerekend tot de hoogtepunten in Nietzsches laatste scheppende periode voor zijn definitieve ineenstorting. Wat in Voorbij goed en kwaad al als hoofdthema naar voren kwam, wordt in de Genealogie nog provocerender uitgesproken: een radicale kritiek op de Westerse en christelijke moraal. Het boek is van beslissende betekenis tot begrip van Nietzsches filosofie over cultuur en geschiedenis. Hij lanceert in dit boek een revolutionaire interpretatie van het ressentiment. Dit ressentiment als haat en wrok tegen de cultuur van 'het hogere' ligt ten grondslag aan een vernederende en gelijkmakende moraal, die zich zowel richt tegen de esthetiek van het voorname als tegen de zelfbevestiging van het individuele. In de christelijke agressie tegen het naar onafhankelijkheid strevende vrije individu is het ressentiment tot een tegen het leven zelf gerichte ideologie geworden. Ook in dit boek ontbreekt het niet aan felle, sarcastische tirades tegen de Duitsers, tegen het nationalisme en tegen het anti-semitisme.

- Zijn kritiek blijft nog steeds de krachtigste uitdaging tot nadenken over de toekomst van de Westerse cultuur. - Times Literary Supplement

- In al zijn eenzijdigheid heeft Nietzsche zoveel omgewoeld en laten zien, dat zijn betekenis voor de cultuur van de twintigste eeuw gerust enorm mag worden genoemd.
-Carel Peet-rs in Vrij Nederland

flaptekst uitgave Nietzsche bibliotheek:
In De genealogie van de moraal keert Nietzsche terug naar een genre dat hij na De geboorte van de tragedie en Oneigentijdse beschouwingen had afgezworen: het traktaat. In een hecht doortimmerd betoog dat hij tussen 10 en 30 juli 1887 in één adem schreef, trekt Nietzsche de consequenties uit een leven lang denken over de waarde en de functie van de moraal. Het leidt hem tot beargumenteerde maar boude uitspraken over de oorsprong van het (slechte) geweten, de werking van de geschiedenis, en de moraal als uitdrukking van de wil tot macht.

Vooral de beruchte passage over de joden als 'het priesterlijke volk van het ressentiment bij uitstek' zou koren op de molen zijn van antisemieten en rassenideologen. Waar Nietzsche zich op de waarde van de instincten beroept betoont hij zich freudiaanser dan Freud, en waar hij de relatie tussen schuldeiser en schuldenaar aan de basis van de civilisatie stelt marxistischer dan Marx.
De genealogie van de moraal is een onomstotelijk hoogtepunt in het oeuvre van de controversiële denker Nietzsche, een polemisch boek dat de lezer nog steeds irriteert en verontrust.

 

 

email

contact

wie ben ik